استفاده از کلماتی که تعابیر مختلف از آنها امکانپذیر است. وجود ایهام در متون واقعنگر و توصیفی، نوعی اشتباه در استدلال یا بیان بهحساب میآید. در نثر یا نظم ادبی، عملکرد معمول ایهام، افزایش نماد ظرافت زبان و در هم آمیختن آن با پیچیدگی است که معنای تحتاللفظی جمله را بسط میدهد. «هفت نوع ایهام» (Seven Types of Ambiguity, 1935 / نسخه تجدید نظر شده،1947و 1953) اثر کلاسیک ویلیام امپسن بررسی مفیدی در خصوص این موضوع است.
