، [یونانی آن chorós به معنی رقص، مکان رقصیدن، گروهی از رقاصان و آوازخوانان] در نمایشنامههای کلاسیک یونانی، گروهی از هنرپیشگان که وقایع اصلی یک نمایشنامه را با آواز، رقص و از حفظخوانی توصیف و تفسیر میکردند. تراژدی یونانی خاص با اجراهای همسرایی شروع میشد بهطوریکه گروهی شامل پنجاه مرد میرقصیدند و سرودهایی غنایی در ستایش الهه دیونوس میخواندند. اجراهای همسرایی در نمایشنامههای اولیه تا زمان آیسخولوس (قرن چهارم و پنجم ق. م.) شکل غالب نمایشنامهها بود و آیسخولوس هنرپیشه دومی را به آن افزود و تعداد گروه همسرایان را از پنجاه به دوازده اجراکننده کاهش داد. سوفوکلس هنرپیشه سومی را نیز به آن اضافه کرد و تعداد همسرایان را به پانزده افزایش داد، اما از آن در نقش مفسر در اغلب نمایشنامههایش استفاده کرد. کورس در کمدی یونانی 24 شرکتکننده داشت و عملکرد آن جایگزین آوازهای پراکنده شد. تمایز میان انفعال کورس و فعالیت هنرپیشگان، لازمه ذاتی و هنری تراژدیهای یونانی است. به همان میزان که بر اهمیت هنرپیشگان افزوده شد، از تعداد شعرهای غنایی کاسته شد و در طرح داستان اهمیت کمتری یافتند تا اینکه سرانجام صرفاً جنبه نمایشهای کوتاهی را پیدا کردند که میان دو بخش نمایشنامه ارائه میشد. در طول دوران نوزایی، نقش کورس احیا شد. بهعنوان مثال در دوران الیزابت، نام کورس به فردی، اغلب سخنگوی مقدمه و پسگفتار اطلاق میشود همچون «دکتر فائوستوس» اثر کریستوفر مارلو. استفاده از کورس گروهی در تعدادی از نمایشنامههای جدید همچون «سوگواری زیبنده ایلکترا است» (Mourning Becomes Electra, 1931) اثر یوجین اونیل و «قتل در کلیسای اعظم» (Murder in the Cathedral, 1935) اثر تی. اس. الیوت مجدداً رواج یافت.
