گروه پسران نیز نامیده میشود. هر یک از گروههای بازیگران پسر که اجرای آنها سبب کسب محبوبیت زیادی در انگلیسِ دوران الیزابت شد. هنرپیشههای جوان اساساً از دستة همسرایان مدرسه انتخاب شده و به کلیساهای کوچک و بزرگ زیادی راه یافتند و در آنجا آموزش موسیقی دیده، به آنها یاد داده میشد تا در نمایشنامههای مذهبی و نمایشنامههای لاتین کلاسیک ایفای نقش کنند. در زمان هنری هشتم، گروههایی همچون کودکان کلیسای کوچک و کودکان پولس مقدس غالباً فراخوانده میشدند تا نمایش، بازی کنند و در مراسم و نمایشهای مجلل دربار شرکت کنند. در طول سلطنت ملکه الیزابت اول، این گروهها به شکل گروههای حرفهای خیلی بزرگ درآمدند که معمولاً 8 تا 10 پسر را، که خارج از دربار اجراهای عمومی داشتند، دربر میگرفتند. در اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم این گروهها آنقدر معروف شدند که تهدیدی جدی برای گروههای مردان حرفهای محسوب میشدند. کودکان در اولین تئاتر سائلان سیاهپوست (حدود 80- 1576) و در 1600 سندیکای نمایندة کودکان کلیسای کوچک در دومین تئاتر سائلان سیاهپوست توانستند برای پسران نمایشنامههای بسیار مهمی همچون جان مارستون و بن جانسون را اجرا کنند و موفق شدند قرارداد اجارهای را برای دومین نمایش امضاء کنند. در 1610 به میزان زیادی از محبوبیت گروههای
