شعر خودزندگینامهای در چهار بند، اثر لُرد بایرون. بندهای یک و دو در 1812، بند سوم در 1816 و بند چهارم در 1818 منتشر شدند. بایرون با انتشار دو بند اول، اولین شهرت شعری خود را کسب کرد. «چایلد» لقبی از دوران قرون وسطی است که به نجیبزادة جوانی اطلاق میشود که هنوز شوالیه نشده است. چایلد هرولد که در زندگی بیهدف خود فقط در طلب لذت میباشد، دچار سرخوردگی شده، سعی میکند با مسافرتهای زیارتی انفرادی به سرزمینهای بیگانه، این زندگی را فراموش کند. بایرون در هر بخش سفر، از افراد و وقایع تاریخی، همچون ژان ژاک روسو فیلسوف و ناپلئون قبل از نبرد واترلو یاد میکند. در بند چهارم، زائر خیالی جایگزین خود شاعر میشود و بهصورت اول شخص راجع به ونیز، فرارا، فلورانس و رُم و هنرمندان و قهرمانان این شهرها سخن میگوید. برای جامعة ادبی بایرون، این اثر سفرنامهای منظوم از سفر به سرزمینهای دیدنی ارائه داده و حالتهای مالیخولیایی و سرخوردگی وی را آشکار میکند. چایلد هرولد خسته از دنیا شکل گرفت تا به قهرمان بهاصطلاح بایرونی شخصیت ببخشد. این اثر همچنین نابرابری و تمایز میان ایدهآلهای رمانتیک و واقعیتهای دنیا را با صراحت بیان بیسابقه در ادبیات آن زمان، بیان میکند.
