کورّادو (ت. 15 آوریل 1895، سن لوکا، ایتالیا- و. 11 ژوئن 1956، رم) رماننویس و روزنامهنگار ایتالیایی که آثارش فشارهای زندگی در قرن بیستم را بررسی میکند. آلوارو حرفه نویسندگی را از 1916 شروع کرد. او در روزنامههایی در بولونیا و میلان کار میکرد. خدمت نظام در زمان جنگ جهانی دوم تحصیلاتش را در دانشگاه میلان دچار وقفه کرد. بعد از فارغالتحصیل شدن، برای چندین نشریه از جمله هفتهنامه ضدفاشیستی Il Mondoکار کرد. اولین رمان آلوارو، «مردی در ماز»(L’uomo nel labirinto, 1926)، رشد فاشیسم در ایتالیا را در 1920 توصیف میکند.«شورش در آسپرومونته» (Gente in Aspromonte, 1930) بهرهکشی کشاورزان روستایی بهوسیله مالکان طماع در کالابریا را مورد بحث قرار میدهد. با الهام گرفتن از سفری که به اتحاد جماهیر شوروی در 1934 داشت، «انسان قوی است» (L’uomo è forte, 1938)را، که دفاعی از فرد در مقابل توتالیتاریسم است، نوشت. «بیست سال» (Vent’anni, 1930)، «راه ایتالیایی»(Itinerario italiano, 1933)، «دوران کوتاه»(L’età breve, 1946)، و«همه چیز اتفاق افتاده»(Tutto è accaduto, 1961) از جمله آثار دیگر است. او همچنین مجموعه شعری به نام «اشعار سبز و خاکستری» (Poesie grigioverdi, 1917)، نمایشنامهای به نام «شب طولانی مِدِئا» (La Lunga notte di Medea, 1949)، دو خاطره«زندگیواره»(Quasi una vita, 1950)، و «خاطرات پایانی» (Ultimo diario, 1959) را منتشر کرد.
