[در زبان تامیل ārvār، مشتق از ār- به معنی فرورفتن یا غرق شدن] به هر یک از گروههای صوفیان جنوب هندوستان گفته میشود که در قرون هفتم تا دهم، از معبدی به معبد دیگر میرفتند و سرودهای زیبایی را در ستایش خدای هندو، ویشنو، میخواندند. سرودهای آلوار در زمره بزرگترین گنجینههای ادبیات عبادی جهان قرار میگیرند. نایانارها سرودههایی هستند که به ستایس ایزد شیوا میپردازد و معادل آلوار برای پرستندگان شیوا محسوب میشوند. در زبان تامیل واژه آلوار به «معنی شخصی است که غرق در اندیشه درباره خدا است». سرسپردگی آنها به خداوند بهشدت احساسی بود. آنها روح را بهمثابه زنی تجسم میکردند که در عشق معشوق خویش میسوزد. سرودهای مذهبی آلوار با عنوان «مجموعهای از 4000 سرود مذهبی» (NālāyiraPrabandham) در قرن دهم به وسیله ناتامونی گردآوری شد. وی رهبر فرقه شریواسناوا بود.
