شکوفایی فعالیت ادبی در شیکاگو در طول دورهای تقریباً از 1912 تا 1925. نویسندگان برجستۀ این نوزایی- تئودور درایسر، شروود اندرسن، ادگار لی ماسترز و کارل سندبرگ- به شکلی واقعگرایانه محیط شهری معاصر را به تصویر کشیده، فقدان ارزشهای روستایی سنتی در جامعه امریکایی صنعتیشده و طرفدار اصالت ماده را محکوم میکنند. آنها بر از بین رفتن این وعده رمانتیک که سختکوشی بهطور ناخودآگاه پاداشهای مادی و معنوی را دربر خواهد داشت، تأسف میخورند. اغلب این نویسندگان در اصل از شهرهای کوچک ایالتهای میانی امریکا بودند و عمیقاً تحت تأثیر آثار منطقهای دهة 1890 قرار داشتند. نوزایی همچنین احیاء روزنامهنگاری را بهعنوان یک واسط ادبی دربر داشت. نویسندگانی همچون فلوید دِل، اندرسن، درایسر و سندبرگ همه در یک زمان به روزنامههای شیکاگو پیوستند. تئاتر کوچک، که موریس براون آن را در 1912 بنیان نهاد، مقر و محل خروج مهمی برای استعدادهای خلاق نمایشنامهنویسان جوان شد. گروه ادبی اتاق کوچک، که شامل هنرمندان و حامیان هنر بود، فعالیت ادبی را ترغیب نمودند. مجله TheDial، که در 1880 تأسیس شد، توسعه یافت و به یک ارگان ادبی مورد احترام تبدیل شد. هنری بلیک فولر و رابرت هِریک، که به سنت اصیل و نجیبی تعلق دارند، چندین رمان نوشتند که از رمانهای واقعگرای بعدی درایسر و اندرسن حکایت داشتند. هملین گارلند، که قبلاً بهدلیل نوشتن رمانهایی در زمینة وضع مأیوسکنندة زندگی روستایی در میدوست معروف بود، برای مدت کوتاهی با اتاق کوچک همکاری داشت. پیدایش رمان طبیعتگرایانه درایسر با نام «خواهر کری» Sister Carrie, 1900))، مجموعه مرثیههای شعری ماسترز با عنوان «گلچین ادبی اسپون ریور» (Spoon River Anthology 1915)، «اشعار شیکاگو» (Chicago Poems, 1916)اثر سندبرگو «واینزبرگ، اوهایو» (Winesburg, ohio, 1919) اثر اندرسن نشان اوج نوزایی شیکاگو بودند. دو مجله ادبی شیکاگو- Poetry: A Magazine of Verse، که هرییت مونرو آن را در 1912 منتشر کرد، و TheLittleReview(29-1914)، که مارگرت اندرسن آن را بنیان نهاد- اشعار جدید جالبی را از شاعران محلی همچون ویچل لیندزی، ماسترز و سندبرگ منتشر نمودند. دل، روزنامهنگاری که باFriday Literary Review (11-1909)، پیوست ادبی هفتگی مجله Chicago Evening Post همکاری میکرد، کانون چرخة ادبی مهمی بهشمار میرفت که افرادی همچون درایسر، شروود اندرسن، مارگرت اندرسن و مونرو را دربر میگرفت.
