مکتب شیکاگو نیز نامیده میشود. گروهی از منتقدان ادبی کثرتگرا و صورتگرای امریکایی- ازجمله ریچارد مکیئن، الدر اولسن، آر. اس. کرین و نورمن مکلین- که در گسترش نقد نوین امریکا تأثیر چشمگیری داشتند. این گروه، که از دهه 1940 در دانشگاه شیکاگو شروع به فعالیت کرد، اغلب «ارسطویی» یا به شکل صحیحتر «ارسطوگرایی نوین» نامیده میشدند و این بهدلیل ارتباط آنها با قالب و گونه ادبی بود. رویکرد آنها بر ارزیابی راهحلهای نویسنده برای مشکلات خاص در ساختار متن تأکید میکرد. یکی از کاملترین مباحث منتقدان شیکاگو در «منتقدان و نقد: باستان و جدید» (Critics and Criticism: Ancient and Modern, 1952) وجود دارد که کرین آن را ویرایش نمود. شرح مفصل و کامل اساس نظری روش گروه در مطالعه کرین با نام «زبانهای نقد و ساختار شعر» (The Languages of Criticism and the Structure of Poetry, 1953) وجود دارد. وین سی. بوت، یکی از منتقدان جوانتر شیکاگو است که اصول گروه را در داستان «بلاغت داستان»(The Rhetoric of fiction, 1961) بهکار گرفت و فرضیههای آن را در آثار اخیر بسط و گسترش داد.
