(ت. 18 ژوئن 1552، ساوُنا [ایتالیا]- و. 14 اکتبر 1638، ساوُنا) شاعری که وزن شعری جدید و سبک هلنی را به شعر ایتالیایی عرضه کرد. داشتن سمتهای سیاسی و شهری و محافظت از چندین پادشاه، اوقات فراغتی را در اختیار کابررا گذاشت تا اشعار بسیار زیادی را به شکلهای مختلف اشعار غنایی، داستانسراییها، شعرهای شبانی، مرثیهسراییها، اشعار حماسی، سوگنمایشها و طنزنامهها بنویسد. اشعار او (اشعار غنایی از شعر پرونسال اقتباس شده است) نشاندهندة ابداعات سبکی هستند. با وجود این، بهترین آثارش تصنیفهای آهنگین و موزون اوست. این اثر قطعات شادی هستند که احتمالاً از اشعار پلیاد فرانسوی در قرن شانزدهم تاثیر پذیرفتهاند؛ بهطوریکه او از ابیات 4، 5، 6، 8 و 9 هجایی (به جای ابیات 7 و 11 هجایی آثار قبلی) و تعداد زیادی از تکیههای هجایی استفاده کرده است. شاعران آرکادی ایتالیایی قرن هجدهم از آثار کیابررا تقلید کرده و ویلیام وردزوُرت، شاعر رمانتیک قرن نوزدهم که برخی از مرثیهسراییهای او را ترجمه کرده، از او ستایش و تمجید کرده است.
