دانشنامه جامع علوم انسانی

دانشنامه جامع علوم انسانی

چسترتن، جی. کِی

نویسنده
فرشته آهنگری
چکیده
نام کامل او گیلبرت کیت (ت. 29 می 1874، لندن، انگلستان- و. 14 ژوئن 1936، بیکنز‏فیلد، باکینگم‏شر) منتقد، شاعر، مقاله‌نگار، رمان‌نویس و نویسنده داستان‌های کوتاه که به‌سبب شخصیت پرشور و اندام فربه‌اش مشهور است.
نوشته‌های چسترتن تا 1910 سه گونه بودند. اولین گونه، نقدهای اجتماعی او، عمدتاً نوشته‌های مفصل روزنامه‌‌ای بود که در «متهم» (The Defendant, 1910)، «دوازده گونه» (Twelve Types, 1902)، و «بدعتگزار» (Heretics, 1905) جمع‌آوری شد. نوع دوم دل‌مشغولی‌های او، نقد ادبی بود. «رابرت براونینگ» (Robert Browning, 1903)، «چارلز دیکنز» (Charles Dickens, 1906)، و «بررسی و نقد آثار چارلز دیکنز» (Appreciations and Criticisms of the Works of Charles Dickens, 1911)، که مجموعه‏ای از پیش‌گفتارهای رمان‌های مختلف بودند، ازجمله بهترین نقدهای او محسوب می‌شود. «جورج برنارد شاو» (George Bernard Shaw, 1909) و «دوره دیکتوریایی در ادبیات» (The Victorian Age in Literature, 1913) همراه با «ویلیام بلیک» (William Blake, 1910) و رسالات بعدی‌اش یعنی «ویلیام کابت» (William Cobbet, 1925) و «رابرت لوئیس استیونسن» (Robert Louis Stevenson, 1927) صرافت طبعی دارند که جایگاه آنها را فراتر از آثار بسیاری از نقادان آکادمیک قرار می‌دهد.
سومین دل‌مشغولی مهم چسترتن، مباحث مذهبی و الهیاتی بود. او در 1922 از کلیسای آنگلیکان به کاتولیک رمی روی آورد و بعد از آن چند اثر دربارة الهیات نوشت.
چسترتن در شعر استاد ترانه بود، چنان‌که در اثر تکان‏دهنده «لپنتو» (Lepanto, 1911) این مهارت را نشان داده است. در شادترین حالتش در مقالاتی با عنوان «دویدن پشت سر کلاه خود» (On Running After One's Hat, 1908) و «دفاع از مهمل» (A Defence of Nonsense, 1901) دیده می‌شود که در اینها می‏گوید که مهمل و ایمان، دو شکل از عالی‌ترین اشکال بیان حقیقت هستند.
بسیاری از خوانندگان، داستان‌‏های چسترتن را در جایگاهی والا ارج می‌نهند. به‏دنبالِ «ناپلئون از ناتینگ هیل» (Napoleon of Notting Hill, 1904)، که رمانسی درباره جنگ داخلی در اطراف لندن است، با مجموعه داستان نه‌چندان منسجم «کانون مشاغل عجیب» (The Club of Queer Trades, 1905) و رمان تمثیلی پرطرفدارش یعنی «مردی که پنج‌شنبه بود» (The Man Who Was Thursday, 1908) ادامه یافت. اما موفق‌ترین شکل ارتباط داستان با قضاوت اجتماعی در سلسله داستان‌هایی دربارۀ کشیش مفتشی به نام «پدر براون» (Father Brown) دیده می‌شود: «بی‌گناهی پدر براون» (The Innocence of Father Brown, 1911)، که با «خِرد ...» (Wisdom…, 1914)، «بی‌اعتقادی...» (The Incredulity…, 1926)، «راز...» (The Secret…, 1927)، و «رسوایی پدر براون» (The Scandal of Father Brown, 1935) ادامه یافت. «زندگی‌نامه ‌خودنگاشت» (Autobiography) چسترتن در 1936 منتشر شد.