(ت. 20 نوامبر 1752، بریستول، گلاسترشر، انگلستان- و. 24 آگوست 1770، لندن) شاعر مهم احیاء ادبیات «گوتیک» قرن هجدهم و پیشاهنگ نهضت رمانتیک. چترتن در یازده سالگی روی پوست کهنه، قطعه شعری شبانی و کوتاه به نام «الینور و جاگا» (Elinoure and Juga)، که ظاهراً متعلق به قرن پانزدهم بود، نوشت که خوانندهاش را فریب میداد. بعد از آن، اشعاری از این نوع نوشت که علیالظاهر اثر راهب قرن پانزدهم به نام تامس راولی بود؛ ولی این فرد شخصیتی جعلی، ساختة خود چترتن بود. این اشعار با تمام نقایصاش، بر نبوغ او بهعنوان یک شاعر و نیز پیشرو در مکتب رمانتیک دلالت میکرد. چترتن در 1767، شاگرد یک وکیل دعاوی در بریستول شد، اما بیشتر وقتش را برای نوشتههایش صرف میکرد. تهدید نمایشی به خودکشی و نوشتن «آخرین وصیت من، تامس چترتن از بریستول» (The Last Will and Testament of me, Thomas Chatterton of Bristol) کارفرمایش را مجبور کرد تا وی را از تعهداتش معاف کند. او سپس رهسپار لندن شد. یک اپرای شاد به نام «انتقام» (The Revenge) درآمدی برایش به همراه آورد؛ اما مرگ حامی احتمالیاش در آینده، تمام امیدهای چترتن را نابود کرد. با وجود گرسنگی شدید، از پذیرفتن غذای دوستانش امتناع کرد و همان شب، 24 آگوست 1770، در اتاق زیرشیروانیاش در هولبرن با خوردن آرسنیک خودکشی کرد. به دنبال این حادثه، نامش بر سر زبانها افتاد. سیموئل تیلر کولریج، ویلیام وُردزوُرت، جان کیتز و لرد بایرن او را ستودهاند.
