مجموعه شعری از ویکتور هوگو، که در 1853 منتشر و در 1870 افزایش یافت. این کتاب به هفت بخش تقسیم میشود و دربردارندة بیش از یکصد قصیده، ترانه عامهپسند، شعر روایی و سرود است که هوگو در آنها بیعدالتی و استبداد را محکوم میکند و علیه لوئی- ناپلئون (ناپلئون سوم) و سوءاستفادههای امپراتوری دوم موضع میگیرد. این اثر، که در خلال اولین سال تبعید خودخواسته هوگو از فرانسه در بروکسل و جرزی سروده شده است، مملو از ترس و برآشفتگی اوست، اما با تعهد او به پیشرفت و صلح و اعتقادش به آزادی و برادری پایان مییابد.
