(ت. 4 سپتامبر 1768، سن مالو، فرانسه- و. 4 جولای 1848، پاریس) نویسنده و سیاستمدار فرانسوی، یکی از اولین نویسندگان سبک رمانتیسم فرانسه. او برجستهترین شخصیت ادبی فرانسه در زمان خودش محسوب میشد که تأثیر شگرفی بر نسل جوان آن روز داشت. شاتوبریان، که به هنگام آغاز انقلاب فرانسه افسر سوارهنظام بود، از پیوستن به سلطنتطلبها خودداری کرده، به ایالات متحده رفت و در آنجا در سفرهایی که به همراه تجار خز انجام داد اطلاعات و دانش دست اولی از زندگی سرخپوستان بهدست آورده و شخصاً با زندگی آنان آشنا شد. شاتوبریان پس از اطلاع از فرار لوئی شانزدهم از کشور در ژوئن 1791، به فرانسه بازگشت و به ارتش سلطنتی پیوست. به دلیل آنکه در محاصره تیونویل زخمی شد، از خدمت ارتش مرخص گشت. در 1793 به انگلستان مهاجرت کرد و در 1797 «درآمدی بر تاریخ انقلاب ما» (Essai Sur les révolutions, 1797)، را نوشت که روایتی پراحساس از تاریخ انقلابهای بشر است که در آن انقلابهای قدیم و جدید را به منظور یافتن شباهتها با هم مقایسه میکند. شاتوبریان در 1800 به پاریس برگشت و به کار روزنامهنگاری مستقل پرداخت. در 1801 گزیدهای از یک شعر حماسی ناتمام سرخپوستی را در اثری با عنوان «آتالا» (Atala) به چاپ رساند که بهسرعت مورد استقبال عموم واقع شد. رسالهای که وی با عنوان «نبوغمسیحیت»(Le Génie du christianisme) در تمجید از مسیحیت نوشت هم از سوی سلطنتطلبها و هم از سوی ناپلئون، که در آن زمان سرگرم احیای کاتولیک رمی بهعنوان مذهب رسمی کشور بود، مورد استقبال قرار گرفت. شاتوبریان بین سالهای 1803 و 1804 دبیر اول سفارت فرانسه در رم بود. سالهای پس از آن را صرف خلق آثار ادبی از جمله رمان «رنه»(René, 1805) و نیز عشقبازیهای فراوان نمود. در 1811 به عضویت فرهنگستان فرانسه برگزیده شد و در 1815 به دریافت لقب اشرافی ویکونت نایل شد و به عضویت مجلس اعیان فرانسه درآمد. کتاب «خاطرات شاتوبریان»(Mémoires d'outre- tombe, 1849-50) را، که بهمنظور انتشار پس از مرگ خویش نوشت، شاید بتوان از ماندگارترین یادگاریهای وی بهحساب آورد.
