ویتوریو کنت (ت. 16 ژانویه 1749، آستی، پیدمونت [ایتالیا] - و. 8 اکتبر 1803، فلورانس) شاعر تراژدیسرای ایتالیایی که موضوع غالب اشعارش ساقط کردن استبداد است. او با اشعار عاشقانه و نمایشهایش به احیای عزم ملی ایتالیا کمک کرد. آلفیئری در آکادمی نظامی تورین تحصیل کرد و ناوبان روم شد. تنفرش از زندگی نظامی وی را به ترک آنجا و روی آوردن به سفر سوق داد. او در انگلستان آزادی سیاسیای را یافت که آرمانش گردید و در فرانسه ادبیات را یافت که بهشدت روی وی تأثیر گذاشت. او آثار ولتر، ژان ژاک روسو و مهمتر از همه آثار منتسکیو را میخواند. در 1772 در تورین اقامت و سال بعد، از مأموریتش استعفا کرد. برای سرگرم کردن خودش، تراژدی «کلئوپاترا» (Cleapatra) را نوشت که در 1775 با موفقیت بسیار اجرا شد. پس از آن، آلفیئری تصمیم گرفت خودش را وقف ادبیات کند. در 1782، او چهارده تراژدی و تعدادی شعر (شامل چهار قصیده در مجموعه «امریکای آزاد» (L'America Liberta) در مورد استقلال امریکا که به آن در 1783 قصیده پنجمی اضافه شد و رسالهای منثور دربارة استبداد به نام «در مورداستبداد» (Della tirannide, 1777)نوشته بود. استعداد آلفیئری اساساً نمایشی بود. سبک خشن، صریح و موجز وی سنجیده انتخاب میشد؛ بهطوریکه میتوانست مظلوم را متقاعد و راضی به قبول افکار سیاسی خود کرده و آنها را به اعمال قهرمانه ترغیب کند. تقریباً همیشه تراژدیهای وی مبارزه میان یک قهرمان آزادی و یک مستبد را نشان میدهد. از نوزده تراژدی او در سالهای 1789- 1787، که انتشار آنها را در پاریس پذیرفت، بهترین آنها «فیلیپو» (Filippo)، که فیلیپ دوم، شاه اسپانیا، را بهعنوان مستبد معرفی میکند؛ «آنتیگون»(Antigon)؛ «اورست» (Oreste)؛ و مهمتر از همه «میرا» (Mirra) و «سُل» (Saul) است. از سُل، شاهکار وی، اغلب بهعنوان قویترین نمایش در ادبیات نمایشی ایتالیا نام برده میشود. زندگینامة آلفیئری، که پس از مرگش با عنوان «زندگی ویتوریو آلفیئری به قلم خودش» (Vita di Vittorio Alfieri scritta da esso, 1804) منتشر شد، مهمترین اثر منثور وی است. او همچنین غزلوارهها، کمدی، هجو و لطیفه نوشته است.
