مینا (ت. 17 فوریه 1951، اللهآباد، هند) شاعر و معلم هندی که آثارش منعکسکننده زندگی چندفرهنگی وی در هند، سودان، و ایالات متحده است. او، که در دانشگاه خارطوم سودان و دانشگاه ناتینگم انگلستان تحصیل کرده بود، در هند، فرانسه و کشورهای دیگر به تدریس مشغول شد. او از 1979 در ایالات متحده زندگی کرد. زبان، حافظه و اهمیت مکان موضوعات بررسیشده در آثار او هستند. «حلقه درخشان پرنده» (The Bird's, Bright Ring, 1976)، «من نامم را فریاد میزنم» (I Root My Name, 1977)، «بدون مکان» (Without Place, 1978)، «ریشههای سنگی» (Stone Roots, 1980)، «خانه هزار دری» (House of a Thousand Doors, 1988)، و «طوفان: یک شعر پنجبخشی» (The Storm: A Poem in Five Parts, 1989) مجموعه شعرهای او هستند. او همچنین یک رمان شبهخودنگاشتی با عنوان «جاده نامپالی» (Nampally Road, 1991)، و یک کتاب خاطرات با عنوان «خطوط گسل» (Fault Lines, 1993) نوشت.
