ماتئو (تعمید داده شده در 28 سپتامبر 1547، سویل، اسپانیا- و.حدود 1614، مکزیکو) رماننویس و استاد صاحب سبک که بهسبب رمان مقامهوارش با نام «گوسمان دِ آلفاراچه»(Guzmán de Alfarache, 1599؛ بخش دوم آن، 1640؛ پستفطرت اسپانیایی) 1640 معروف است. آلمان یهودیتباری بود که به دین کاتولیک رومی گروید؛ او بسیاری از وجوه تجربیات و احساسات نومسیحیان قرن شانزدهم اسپانیا را بیان کرد. مهمترین اثر ادبی وی، گوسمان دِ آلفاراچه، که با سود اندک موجب شهرت وی در سراسر اروپا شد، یکی از نخستین رمانهای مقامهوار است. اولین بخش غالباً به صورت قاچاق، به بیشتر نشریات راه یافت. این اثر چاپهای متعددی داشت که تقریباً همگی بهصورت غیرمجاز بودند. زندگی آلِمان در بسیاری از جهات شبیه زندگی قهرمان داستانش، گوسمان، متأثر از معیشت سخت و بداقبالیهای شخصی است. او پسر یک پزشک زندان بود و طب را در سالامانکا و آلکالا به مدت چهارسال پس از فارغالتحصیل شدن از دانشگاه سویل در 1564 خواند، اما هرگز طبابت نکرد. در 1580 بهعلت بدهی زندانی شد. فقط بعد از مهاجرت به مکزیک در 1608 بود که درآمدهایش ثابت شد و زندگیاش با ثبات گردید.
