(ت. حدود 1385، بایو، نورماندی، فرانسه- و.حدود 1433، آوینیون، پرووانس؟) شاعر و نویسنده سیاسی فرانسه که سبک تعلیمی، خوشساخت و لاتینی او را نسلهای بعدی شاعران و نویسندگان بهمثابه یک الگو میپنداشتند. شارتیه، که در دانشگاه پاریس درس خواند، وارد بخش سلطنتی شد و بهعنوان منشی و سردفتر شارل ششم و پسر ارشد پادشاه، شارل هفتم بعدی، خدمت کرد. اولین شعر معروف او، «کتاب چهار بانو» (Livredes quatre dames, 1415 or 1416)، گفتوگویی میان چهار زن است که معشوقههایشان را در نبرد آژَنکور از دست دادهاند. همین فن گفتگو در اثر منثور «گفتوگوی دشنامآمیز چهار جانبه» (Quadrilogueinvectif, 1422) بهکار میرود. شعرهای شارتیه «بانوی زیبای سنگدل» (La BelleDame sans merci)، «شعر تمثیلی صلح» (Le lay depaix)، و «کتاب مقدس انسانهای شریف» (Bréviairedes nobles) هستند که اولین آنها، که داستان عشقی نافرجام است، بسیار معروف است و در قرن پانزدهم به زبان انگلیسی ترجمه شد.
