شکل اولیه شعر غنایی فرانسوی که از آغاز قرن دوازدهم شروع میشود. این اشعار از بندهای هموزنی با یک بند ترجیع (برگردان) تشکیل شدهاند. عبارت فرانسویِ قدیمِ شانسون دو توال (در لغت به معنی «نغمه بافندگان») به خواندن آوازهایی اشاره دارد که بانوان به هنگام سوزندوزی زمزمه میکردند.
