کلاریبل (ت. 12 می 1924، استلی، نیکاراگوئه) شاعر، مقالهنویس و روزنامهنگاری که در ادبیات معاصر امریکای مرکزی نقش مهمی دارد. او بهعلت نگارش «عهد» (testimonio)، که اثری درباره انقلاب سندینیستها در نیکاراگوئه است، مورد توجه قرار گرفت. او بهسبب کتاب شعر دو زبانه «گلهای آتشفشان» (Flores del volcán, 1982) در ایالات متحده امریکا مورد توجه قرار گرفت. این اثر را کرولین فورشه شاعر ترجمه کرد. آلگریا کودکیاش را در تبعید و در اِلسالوادر گذراند و خودش را السالوادری میدانست. او، که از دانشگاه جورج واشنگتن فارغالتحصیل شده بود، در ایالات متحده، مکزیک، شیلی، اروگوئه و مایورکا زندگی کرد و پس از آن در 1979 به نیکاراگوئه بازگشت. آلگریا با همسر نویسندهاش، داروین فلاکول، در نگارش آثاری همچون «صداهای جدید امریکای اسپانیایی» (Nuevas voces de Norteamériaca, 1962) در قامت ویراستار و مترجم همکار؛ «خاکسترهای ایسولکو» (Cenizas de Izalco, 1966) در کسوت همکار مؤلف؛ «آنها مرا زنده نمیگیرند» (No me agarran viva, 1966) در قامت مؤلف همکار همکاری داشت. کتاب «زن رودخانه» (La mujer del río, 1989) با متون شعری موازی انگلیسی و اسپانیایی، و کتاب «آلات موسیقی» (Fuga de Canto Grande, 1992) از جمله آثاری بودند که بهکرّات به چاپ رسیدند. او در 1978 بهعلت نگارش «من زنده میمانم» (Sobrevivo, 1978) برنده جایزه کوبایی کاسا دلاس امریکاس شد. آثار داستانی او، که دربرگیرنده تعابیر اجتماعی- سیاسی زیادی هستند، عبارتانداز: «طلسم» (El detén, 1977)، «آلبوم خانوادگی» (Albúm familiar, 1982)، «روستای خدا و شیطان» (Pueblo de Dios y de Mandinga, 1985)، که این سه رمان کوتاه به زبان انگلیسی در «آلبوم خانوادگی» (Family Album) منتشر شدند؛ و «لوئیسا در دنیای واقعیت» (Luisa en el país de la realidad, 1887). او همچنین «سه داستان» (Tres cuentos, 1958) و آثار دیگری برای کودکان به نگارش درآورد.
