آلئاردو، کنت (کونته)، نام اصلی او گائتانو آلئاردی (ت. 4 نوامبر 1812، ورونا، امپراتوری اتریش [هماکنون در ایتالیا]- و. 17 جولای 1878، ورونا) شاعر، میهندوست، شخصیت سیاسی و یک نمونه از شاعران میهندوست ایتالیایی در قرن نوزدهم. اشعار عاشقانه و انتقادهای شدیداللحن او از دولت اتریش سبب اشتهار او شد. او در ورونا بزرگ شد و در دانشگاه پادوئا در ورونا (که در آن زمان تحت تسلط اتریش بود) حقوق خواند. اشعار تغزّلی او، «نامههایی برای ماریا» (Le lettere a Maria, 1846)، با استقبال روبهروشد. در زمان بازگشتش به ورونا دولت اتریش او را از وکالت محروم کرد و او نیز مجموعهای از اشعار شدیداً ضداتریشی سرود که از آن جمله «شهرهای ساحلی و تجاری ایتالیا» (Le città italiane marinare e commercianti, 1856)، «سه رودخانه» (Il tre fiumi, 1857)، و «هفت سرباز» (I sette soldati, 1861) قابل توجه هستند. همچنین با همکاری جووانّی پراتی شاعر، مجلهای صریحالهجه با عنوان Il Caffè Pedrocchi را سردبیری کرد. دولت اتریش او را دوبار دستگیر کرد (1859و1852) و در نهایت به خارج از کشور تبعید شد. زمانیکه در 1866 اتریشیها اخراج شدند، او به ورونا بازگشت و تا زمان مرگش در عرصه فعالیتهای اجتماعی حضور داشت.
