(ت.حدود 620 ق. م، موتیلنه، لسبوس - و.حدود 580 ق.م) شاعر غزلسرای یونانی که آثارش در دنیای باستان اعتبار زیادی داشتند. در قرن دوم مجموعهای ده جلدی (که هماکنون از میان رفته) از اشعارش گردآوری شد. او الگوی محبوب هوراس، شاعر غزلسرای رومی، بود که بندگردان اَلکائیک را از وی اقتباس کرد. قطعات و نقلقولهای بهجا مانده از آثار او را میتوان به چهارگروه تقسیمبندی کرد: سرودهایش در تجلیل از خدایان و قهرمانان، شعر عاشقانه، آوازهای مربوط به نوشیدن شراب، و اشعار سیاسی. بسیاری از این قطعات منعکسکننده شدت درگیری این شاعر در زندگی موتیلنه است. پس از سالها آشوب سیاسی، پیتاکوس با مهار قدرت، ثبات نسبی را به موتیلنه بازگرداند. پیتاکوسبه خوشخویی شهرت داشت و یکی از هفت حکیم یونانی بهشمار میآمد. السیوس در کنار پیتاکوس علیه آتنیها جنگید، اما پیتاکوس به او خیانت کرد و در نتیجه اَلسیوس، کینه او را به دل گرفت. چندین قطعه منعکسکننده شدت انتقاد او از پیتاکوس هستند. او پیتاکوس را بهسبب ظاهرش، خساستش، سستعنصری و عامی بودنش مورد تمسخر قرار میدهد. دیگر قطعات وی زندگی هر روزه در موتیلنه را به تصویر میکشند. او کشتیها و رودخانهها، شراب و میگساری، مسابقه ملکه زیبایی، دسته مرغابیهای در حال فرار، و گلهای بشارتدهنده بهار را به تصویر میکشد. او آنچه را که یقیناً روحیات و ارزشهای شهرهای جزیره آیگیئن بهحساب میآید، توصیف میکند. برای مثال اظهار میدارد عظمت واقعی «نه در خانههای به زیبایی ساخته شده و نه در دیوارها، آبراههها و باراندازهاست، بلکه در مردانی است که با هر آنچه بخت برایشان به ارمغان میآورد، به پیش میتازند».
