بزرگ (ت. 2 فوریه 1904، تهران، ایران) یکی از نویسندگان پیشرو در ادبیات فارسی قرن بیستم. علوی پس از تحصیل در ایران در 1922 به برلین فرستاده شد. در آنجا با آموختن زبان آلمانی چند اثر آلمانی را به زبان فارسی ترجمه کرد. وقتی به ایران برگشت، به تدریس، نگارش و ترجمه پرداخت؛ او همچنین در ایران وارد حزب سوسیالیست شد و فاصله 1937 تا 1941 را با همحزبانش در زندان بهسر برد. کتاب «پنجاهوسه نفر» درباره اعضای حزب سوسیالیست و سختیهایی که در زندان میکشیدند، و مجموعه داستان کوتاه «ورقپارههای زندان» از کتابهایی بودند که در دوران حبس نوشت. علوی مجموعه داستان دیگری به نام «نامهها» را پس از جنگ جهانی دوم (1952) به چاپ رساند. وقتی محمد مصدق، نخست وزیر ایران، در 1954 برکنار شد، علوی از ایران رفت و در دانشگاه هومبولت آلمان شرقی، با سمت استاد مدعو به کار پرداخت. وی را بیشتر بهسبب مجموعه داستان کوتاه «چمدان»، که در آن تأثیر زیاد روانشناسی فروید نشان داده شده، و رمان بسیار جنجالی «چشمانش»، که درباره عشق زنی از طبقه مرفه نسبت به یک رهبر انقلابی است، میشناسند. علوی در کنار ترجمههای زیادی که از آلمانی به فارسی انجام داد، آثاری نیز به زبان آلمانی درباره ایران و ادبیات فارسی نوشت.
