واسیلی پاولِویچ (ت. 20 آگوست 1932، کازان، روسیه، اتحاد جماهیر شوروی) نویسنده رمان و داستان کوتاه و یکی از سخنگویان ادبی برجسته نسل شوروی که بعد از جنگ جهانی دوم به بلوغ رسیدند. پدر و مادر آکسیونف سالهای زیادی را در زندانهای شوروی گذرانده بودند. او در خانهای دولتی بزرگ شد و در 1956 از مدرسه پزشکی فارغالتحصیل گردید. پس از چند سال کار طبابت، به نوشتن روی آورد و در زمان بهبود شرایط فرهنگی اواخر دهه 1950 و اوایل دهه 1960 چند داستان کوتاه و رمان منتشر کرد. رمانهای او «همکاران» (Kollegi, 1960)، «برچسبی بر ستارهها» (Zvezdnyi billet, 1961)، و «پرتقالهایی از مراکش» (Apel'siny iz Morokko, 1963) روایتهایی با تأثیرگذاری سریع هستند که به شورشیان جوان در جامعه شوروی میپردازند. وی در بازآفرینی زبان پرشور عامیانه و دستوپا شکستة شخصیتهایی که مجذوب فرهنگ غرب میشوند ولی در آرمانهای نظام اشتراکی نسل قبل سهم دارند بهترین است. آکسیونف به کارگیری عناصر قویتری از تخیل، هجو ونقیضه را در رمانهای بعدیاش همچون «بشکههای اضافی» (Zatovarennaia bochkotara, 1968) و «جزیره کریمه» (Ostrov Krym, 1981) آغاز میکند. شیوه مستقل او نارضایتی مسؤولین کشور را، که در اواخر دهه 1960 آغاز شده بود، به همراه داشت. وی در 1980 تبعید شد، اما با حکمی در 1990 تابعیتش بازگردانده شد. یکی از مهمترین رمانهای او «سوختگی» (Ozhog, 1980)، آمیزهای آشوبگرایانه از خاطره، خیال، و روایت واقعی بود، که نویسنده در آن تلاش میکند واکنشهای روحانی روشنفکران روسی را به سرزمین مادریشان ارزیابی کند.
