(ت. 25 ژوئن 1913، باسه- پوئنت، مارتینیک) شاعر و نمایشنامهنویس فرانسویزبان مارتینیکی که به همراه لئوپولد سدار سانگور و لئون داماس از پایهگذاران جنبش سیاهپوستگرایی، به منظور احیای هویت فرهنگی افریقاییهای سیاهپوست، بودند. سِزِر در پاریس درس خواند؛ در آنجا در جنبشِ احیای هویت فرهنگی افریقاییهای سیاهپوست فعال بود. در اوایل دهة 1940 به مارتینیک بازگشت و به فعالیت سیاسی در حمایت از استعمارزدایی مستعمرات افریقایی فرانسه پرداخت. او در 1946 نماینده مجلس مؤسسان شد و به حزب کمونیست پیوست. او نافرمانی سیاسی پرشور را به زبانی آکنده از صور خیال افریقایی بیان میکند. در شعرهای آتشینش در کتابهای «بازگشت به سرزمین مادریام» (Cahier d'un retour au pays natal, 1939)و «گلوی بریدۀ خورشید» (Soleil cou-coupé, 1948) ستمگران فرانسوی را به باد ناسزا میگیرد. سزر بعدها به تئاتر روی میآورد و بهدلیل ستیزهجویی سیاهان از سیاهپوستگرایی دست میکشد. «تراژدی شاه کریستف» (La Tragédie du Roi Christophe, 1963)، که نمایشنامهای با موضوع استعمارزدایی در هائیتی قرن نوزدهم است، و «فصلی در کنگو» (Une Saison au Congo, 1966)، که حماسهای از شورش کنگو در 1960 و ترور پاتریس لومومبا، رهبر سیاسی کنگو، است، قدرت سیاهان را بهگونهای به تصویر میکشد که انگار همیشه محکوم به شکست است. مجموعه شعرهای بعدی او «اِمِه سزر: مجموعه آثار» (Aimé Césaire: The Collected Poetry, 1983) و «دور غیرباطل: بیست شعر» (Non-Vicious Circle: Twenty Poems, 1985) هستند.
