[واژهای فرانسوی، ازنظر لغوی به اتاقی گفته میشود که عیسی مسیح و حواریونش در آن شام آخر را خوردند، اخذ شده از واژة لاتین cenaculum به معنی طبقه بالایی، اتاق نهارخوری]. نوعی محفل ادبی که گرد پیشگامان اولیة مکتب رمانتیک در فرانسه تشکیل میشد و آن محفل، محلی برای نویسندگان بود تا آثارشان را بخوانند و دربارة آنها به بحث بپردازند. یکی از اولین سنکلها در پی راهاندازی نشریه کوتاه اما تأثیرگذار La Muse française پیرامون ویکتور هوگو تشکیل شد. وقتی در 1824 انتشار نقدها متوقف شد، جوانانی که با آن نشریه همکاری داشتند به انجمن شارل نودیه آمدند که در آن زمان کتابدار کتابخانه آرسنال، دومین کتابخانه بزرگ فرانسه، بود. فعالیتهای این گروه که اعضایی همچون هوگو، آلفونس دو لامارتین، آلفرد دو وینیی، و آلفرد دو موسه داشت، در «خاطرات» (Mémoires)آلکساندر دوما (پدر) تشریح میشود. سه سال بعد، هوگو و منتقدی به نام شارل- اوگوستن- سن بوو سنکلی را در خانه هوگو واقع در نوتردام دشان تشکیل میدهند که دیگر نویسندگان جوان ازجمله پروسپر مریمه، تئوفیل گوتیه و ژرار دو نروال به آن پیوستند. گروه گوتیه، نروال و پتروس بورل، که پیروان آشفته و تهیدست مکتب رمانتیک بودند، به سنکل پوتی معروف شد.
