نام مستعارِ کونرات پیکل (ت. 1 فوریه 1459، ویپفلد، نزدیک وورتسبورک [آلمان]- و. 4 فوریه 1508، وین [اتریش]) ادیب آلمانی معروف به Der Erzhumanist (انسانشناس باستان). تسلتیس در کولونی و هایدلبرگ تحصیل کرد. او در 1487 از سوی فردریک سوم، امپراتور مقدس روم، در نورنبرک به مقام ملکالشعرایی رسید و اولین آلمانیای بود که به این مقام دست یافت. او در کراکوف ریاضیات و نجوم آموخت و در 1491 در اینگولشتات استاد شعر و بلاغت شد. در 1497، ماکسیمیلیان اول مقام استادی در وین را به او اعطا کرد؛ جایی که تسلتیس، برطبق مدلهای ایتالیایی، مرکزی برای مطالعات علوم انسانی به نام سودالیتاس دانوبیانا تأسیس کرد. تسلتیس دستنوشتههای اولین شاعرة آلمانی یعنی روتسویتا، راهبة قرن دهم، و نیز فهرست معروف به پویتینگر، نقشهای از امپراتوری روم، را مجدداً کشف کرد. از جمله آثار محققانۀ او میتوان به ویراستهایی از «آلمانی» (Germania, 1500) اثر تاکیتوس، نمایشنامههای روتسویتا، (1501) و شعر قرن دوازدهم در مورد بارباروسا با عنوان «لیگورینوس» (Ligurinus, 1507)اشاره کرد. موضوع مهم میهنپرستی، که تا حدودی الهامبخشِ این کتابهاست، در آثار تسلتیس عنصری برجسته است. نمایشنامههای بالماسکه موزیکالِ «لودوس دیانا» (Ludus Diana, 1501) و «راپسودیا» (Rhapsodia, 1505)،نخستین طلیعههای اُپرای باروک بودند. بااینحال بزرگترین اثرش اشعار تغزلی اوست که از جملة آنهاست: «قصاید» (Odes/ که پس از مرگش در 1513 منتشر شد)، «طنزها» (Epigrams/ تا 1881 به صورت دستنویس باقی ماند)، و مهمتر از همه «عشق»Amores))، که اشعار عاشقانهای دربارۀ لذتجویی بیپرده و دارای شور غنایی حقیقی بودند.
