(- رافائل- ماری- نوئل) (ت. 6 ژوئن 1911، بوردو، فرانسه) شاعر، رماننویس و مقالهنویس فرانسوی و یکی از نویسندگان پیشگام «رمان نو» (nouveau roman)، رمان پیشرو فرانسوی که در دهة 1950 شکل گرفت. کرول در جنگ جهانی دوم بعد از همکاری با نهضت مقاومت به یک اردوگاه کار اجباری تبعید شد، تجربهای که برخلق آثار هنریاش تأثیرگذار بود. این تبعید منبعِ الهام اولین شعرهایش یعنی «شعرهای شب و مه» (Poèmes de la nuit et du brouillard, 1946)؛ مقالة تأثیرگذارش «ایلعازر در میان ما» (Lazare parmi nous, 1950)؛ رمانهای سهگانه و جایزه گرفتهاش «من با عشق دیگران خواهم زیست» (Je vivrai l’amour des autres, 1947-50)بود. ایلعازر (شخصیت انجیلی که از جهان مردهها سر برآورده) شخصیت محوری در آثار کرول است. کرول نویسندهای پرکار بود که داستان، شعر، مقاله و نمایشنامه مینوشت. او در 1974 برگزیده فرهنگستان گونکور شد. رمانهای «همه چیز در یک شب» (L'Espace d'une nuit, 1954) و «اجساد بیگانه» (Les Corps étrangers, 1959) تنها آثار ترجمه شدة او بود که مخاطبان انگلیسی قابل توجهی داشتند. دیگر رمانهای شاخص او «سوز خورشید» (Le Froid du soleil, 1963)؛ «نیمهشب نیمروز» (Midi Minuit, 1966)؛ «من هنوز آن را میشنوم» (Je l'entends encore, 1967)؛ یک سلسله رمان، که ویژگیهای مکانها را مورد بررسی قرار میدهند، شامل «داستان یک مرغزار» (Histoire d'un prairie, 1969)، «داستان یک بیابان» (Histoire d’un désert, 1972)، «داستان دریا» (Histoire de la mer, 1973)، «داستان جنگل» (Historie de la forêt, 1975)، «داستان یک خانه» (Histoire d’une maison, 1976)، و «داستان آسمان» (Histoire du ciel, 1979)، «چهار فصل» (Les Quatre Saisons, 1977)، و «در معرض آفتاب» (Exposés au soleil, 1980) نام دارند. او همچنین چندین مجلد از «دفتر خاطرات شعر» (Poésie-Journal, 1969, 1977, 1980)، که شرحی پیدرپی از عقاید شخصی خودش بود، و چندین مجموعه شعر نوشت.
