هرکدام از گروه شاعران اشرافزادة انگلیسی که کاوالیر بودند (حامیان چارلز اول [1625-49] در طول جنگهای داخلی انگلستان، برعکسِ راندهِدها، که حامیان پارلمان بودند) آنها در مقام سربازان، درباریان، دلاوران و شوخطبعان دربار، سرودن اشعار زیبا و خوشساخت را یکی از چندین هنر و فضیلت خود بهشمار میآوردند. این گروه ریچارد لاولِیس، تامس کارو، سر جان ساکلینگ، ادموند والر و رابرت هِریک بودند. هر چند که هِریک، کشیشی از دربار رانده شده بود، اما اشعار کوتاه، سلیس و زیبای او دربارۀ عشق و وقتگذرانی و فلسفۀ («تا جوانی از زندگی لذت ببر») کارپه دیئم («غنیمتشمردن وقت») نمونهای از سبک کاوالیر هستند. شاعران کاوالیر علاوه بر سرودن اشعار عاشقانه، گاهیاوقات در مورد جنگ، افتخارات و وظیفهشناسی خود نسبت به شاه نیز شعر میسرودند. بعضیاوقات آنها همة این موضوعات را ماهرانه با هم ترکیب میکردند؛ همچون شعر بسیار مشهور ریچارد لاولیس با نام «برای رفتن لوکاستا به جنگ» (To Lucasta, Going to the Wars) که با این بند پایان مییابد: «عزیزم، من نمیتوانم تو را بیش از افتخار دوست داشته باشم.»
