(ت. 10 نوامبر 1577، بروئووِرسهاون، زلانت، هلند اسپانیایی [اکنون در هلند]- و. 12 سپتامبر 1660، زورگ- ولیت، نزدیکِ لاهه) نویسنده هلندی آثار تمثیلی و سراینده اشعار تعلیمی که لقب «پدر کاتس» جایگاه او نزد هممیهنانش را نشان میدهد. کاتس مدرک دکترای حقوق را در اورلئان کسب کرد و در لاهه به وکالت پرداخت. او در ابتدا شاعر آثار تمثیلی بود، که در ادبیات قرن هفدهم رواج داشت و از قالبهای اخلاقی در آن استفاده میشد. او این قالب را برای بیان مسائل مهم اخلاقی کالوینیستهای اولیه هلندی، مخصوصاً آنهایی که با عشق و ازدواج در ارتباط بود، بهکار برد. ازآنجاکه او اولین کسی بود که ادبیات تمثیلی را با شعر عاشقانه پیوند میداد و بهسبب تواناییاش در قصهگویی، شهرت فراوانی بهدست آورد. اولین کتاب او، «توصیفهایی از اخلاق و عشق» (Sinne- en minnebeelden, 1618)، شامل کلیشههایی متنی از زبانهای هلندی، لاتین و فرانسوی بود. هر تصویر، تفسیری سهگانه دارد و آنچه را که برای کاتس سه عنصر زندگی انسان بوده بیان میکند: عشق، جامعه و مذهب. شاید معروفترین اثر او «آینهای از دوران قدیم و جدید» (Spiegel van den ouden ende nieuwen tijdt, 1632) باشد، که نقلقولهای زیادی از این اثر در هلند به ضربالمثل تبدیل شدهاند. این اثر به سبکی خودمانیتر از آثار قبلی او و عموماً سادهتر از آثار کلاسیک هلندی نوشته شده است. دو اثر دیگر او- «ازدواج» (Houwelyk, 1625) و «حلقه ازدواج» (Trou-ringh, 1637)- گفتارهایی موزون در مورد ازدواج و وفاداری در زندگی زناشویی هستند. کاتس در یکی از آخرین آثارش به نام «سالخوردگی، زندگی روستایی و افکار سبز» (Ouderdom, buyten-leven en hof-gedachten, 1655) بهنحوی تأثیربرانگیز در مورد پیری نوشته است.
