نام اصلی او اشر گینربورگ (ت. 18 آگوست 1856، نزدیک کیف، اوکراین، امپراتوری روسیه- و. 2 ژانویه 1927، تلآویو، فلسطین [هماکنون تلآویو- یافو، اسراییل]) رهبر صهیونیستی و نویسندهای که تفکرات او در مورد فرهنگ عبری بهصورتی چشمگیر، اسکان اولیة یهودیها در فلسطین را متأثر ساخت و سبک روشن و دقیق نوشتههایش، وی را به عنصر برجستهای در ادبیات عبری تبدیل کرد. او، که در روسیه و در یک خانواده سختگیر ارتدوکس بزرگ شد، در ادبیات خاخامی استاد گردید، اما خیلی زود به مکتب عقلانی مربوط به فلسفه قرون وسطایی یهودیت و همچنین نوشتههای «روشنفکری» (Haskala) تمایل پیدا کرد؛ «روشنفکری» جنبش لیبرال یهودی بود که تلاش میکرد تا یهودیت را با تفکر نوین غرب ترکیب کند. آخاد در 22 سالگی به اُدسا، مرکز جنبش ملیگرای یهودیت، رفت که با عنوان «عشق صهیون» (Ḥibbat Zion) شناخته شده بود. او پس از پیوستن به این جنبش، اولین مقالهاش، «این راه نیست» (Lo ze ha-derekh, 1889)، را به نگارش درآورد که بر بنیاد روحانی صهیونیسم تأکید داشت. او دوبار به فلسطین رفت. از 1896 تا 1903 ویراستار نشریه Ha-Shilo’ah بود که در آن، صهیونیسم سیاسی تئودور هرتسل، برجستهترین رهبر ملیگرایی یهودی در آن زمان، را مورد انتقاد قرار داد. او با وارد نشدن به سازمان صهیونیستی اظهار داشت که ایجاد دولت صهیونیستی، آخرین نتیجه نوزایی معنوی یهودیت است و نه آغاز آن. او جامعه را به احیای فرهنگ عبری فرا خواند و به این منظور بر ایجاد سرزمین ملی یهودی در فلسطین بهعنوان الگوی زندگی یهودیان در دیساپورا (یعنی اقامتگاه یهودیان در خارج از فلسطین) تأکید کرد. آخرین سالهای زندگی او در فلسطین و با ویرایش اثرش «نامههای آخاد هاآم» (Iggerot, Ahad Ha‘am, 1925-23) در 6 جلد سپری شد. دیگر نامهها و خاطراتش در «مجموعه خاطرات و نامهها» (Aḥad Ha‘am: Pirqezikhronot we-iggerot, 1931)، به چاپ رسید. مقالات او در چهار جلد کتاب گنجانده شدهاند (1895، 1903، 1904 و 1913).
