(ت. فوریه 1837، سانتیاگو د کومپوستلا، اسپانیا- و. 15 جولای 1885، پادرون، نزدیک سانتیاگو) پیشروترین نویسنده در سبک مدرن در زبان گالیسی. کاسترو در 1858 با مانوئل مورگویا (1833-1923) مورخ معروف و یکی از قهرمانان نوزایی گالیسی ازدواج کرد. گرچه کاسترو نویسنده تعدادی رمان است، اما شهرت او بیشتر بهخاطر اشعاری است که در کتابهای «ترانههای کالیسی» (Cantares gallegos, 1863) و «گلچینهای تازه» (Follas novas, 1880)، هر دو به زبان گالیسی و همچنین «در کنار رودخانه سار» (En las orillas del Sar, 1884) به زبان کاستیلی آمده است. بخشی از کارهایش با قدرتی مشفقانه روحیه مردم گالیسی- شادیهای آنها، حکمت و فرهنگ آنها و خشم آنها از سلطه کاستیلیها، عشق مردم گالیسی به وطنشان و اندوههایشان از فقر و مهاجرت- را بیان میکند. بااینحال در حدود 1867، کاسترو شروع به نوشتن درباره مسائل شخصیتر کرد و به بیان ژرفترین احساساتش در قالب شعر پرداخت. مجموعة آثار کامل او در 1973 منتشر شد.
