(ت. 29 آگوست 1724، آکّوئاپندنته، ایالات پاپال [ایتالیا]- و. 5 فوریه 1803، پاریس، فرانسه) شاعر ایتالیایی، طنزپرداز و نویسنده اپرانامههای کمدی، که در اصل بهسبب هجوهای منظومش با نام «شعر تارتار» (Poema tartaro, 1787) و «حیوانات گویا (دربار و پارلمان حیوانات)» (Gli animali parlanti, 1802) در یادها مانده است. کاستی جامۀ روحانیت را در حوزۀ علمیه مسیحیت مونتفیاسکونه بر تن کرد، امّا خیلی زود برای اینکه شاعر خوشگذران در دربارهای آلمان، اتریش و روسیه شود، کلیسا را رها کرد. بین 1778 و 1802، شعر طنز اجتماعیاش با نام «قصههای عشقی» (Novellegalanti) را نوشت؛ اولین چاپ انتقادی این اثر در 1925 منتشر شد. در 1778 کاستی از دربار کاترین بزرگ در پیترزبورگ دیدن کرد؛ شعر تارتارِ او تملق نسبت به امپراتریس (ملکه) را به سُخره گرفت. با بازگشت به وین، در 1790 شاعر دربار (ملکالشعرا) خوانده شد. بعد از مدتی که در ایتالیا ماند، به پاریس رفت و مابقی عمرش را در آنجا گذراند. آنجا اثر بزرگ دیگرش حیوانات گویا را نوشت که در آن بهمنظور مقایسه مفهوم سلطنت با روحیه جمهوری، که با انقلاب فرانسه ایجاد شد، ملتهای اروپایی را بهشکل حیوانات نمایش میدهد. او علاوهبر شعر اجتماعی و هجویاتش، اپرانامههایی کمدی برای موسیقی آنتونیو سالیئری و جوّوانی پائیزیئلّو نوشت.
