(ت.حدود 1505، مودنا، دوکنشینِ مودنا [ایتالیا]- و. 21 فوریه 1571، کیاونّا، کنفدراسیون سوئیس) نقاد برجستة ادبیِ نوزایی ایتالیا، که خاصّه بهدلیل ترجمهاش از و نتایجِ مستقلاً ارائه شده از «فنّ شعر» (Poetics) ارسطو، که در آن از وحدتهای دراماتیکِ زمان، مکان و صحنه دفاع میکند، مورد توجه قرار گرفت؛ او از این راه به ایجاد سبکهای نقادی برای نمایشنامه در دورة نوزایی و نئوکلاسیک فرانسه کمک کرد. کاستلوترو در بولونیا، فرّارا و پادوئا دانشجوی حقوق بود و سپس مطالعات ادبی را در سیئنا آغاز کرد. سرانجام به مودنا برگشت و در محافل ادبی، فردی برجسته استاد حقوق نیز شد. اختلاف کاستلوترو با آنیبال کاروِ شاعر، که با نقدِ او از یکی از اشعار کارو شروع شده بود، به دعوای ادبی بزرگی منجر و باعث شد دادگاه تفتیش عقاید در 1560 کاستلوترو را به رم احضار کند که متعاقب آن، فرار وی از ایتالیا و تفکیر او بود. اثر اصلی کاستلوترو در مورد فّن شعر ارسطو، با نام «بیان ساده و روشنِ فن شعرِ ارسطو» (La poetica di Aristotele vulgarizzata) در 1570 منتشر شد. «بیانساده و روشن» با وجود اشتباهات زیاد در انتقال ایدههای ارسطو، تأثیر فراوانی در تاریخ نمایشنامه و نقد بر جای گذاشت. کاستلوترو در نمایشنامه بر رئالیسم تأکید، تفاوتهای بینِ بلاغت و شاعری را مشخص و از شاعری بهعنوان تنها راه رسیدن به خوشی و مسرّّت- در تضاد با عقاید پیشین که میگفتند شاعری باید آموزشی و نیز مایة نشاط باشد، دفاع میکرد.
