، نام کامل او ریموند کِلِوی کارور، پسر (ت. 25 می 1938، کلتسکانی، آرگان، ایالات متحده- و. 2 آگوست 1988، پورت آنجیلیس، واشنگتن) نویسندة امریکاییِ داستانهای کوتاه که بهخاطر قطعات آزادش، قصههایی بیپیرایه در مورد زندگی غمبار مردم طبقة کارگر، معروف است. کارور، که پسرِ کارگر چوببری بود، یکسال پس از پایان دورة دبیرستان ازدواج کرد و با کار سرایداری، متصدیگری پمپ بنزین و تحویلداری مخارج زندگی همسر و دو فرزندش را تأمین میکرد. او بعد از گذراندن دورۀ نویسندگی خلاق، به نویسندگی علاقهمند شد و برای ادامة تحصیل به کالج ایالتی هامبولت در آرکیتای کالیفرنیا رفت. کارور چندین سال در دانشگاههای سراسر امریکا تدریس کرد. در 1967، داستان او با عنوان «لطفاً میشود ساکت شوی» (Will You Please Be Quiet, Please)» با تحسین زیاد منتقدان بسیاری منتشر شد. بعد از اولین مجموعه داستان کوتاهش، با عنوان «خودتان را جای من بگذارید» (Put Yourself in My Shoes, 1974)، در 1976 مجموعة موفقش «لطفاً میشود ساکت شوی» (Will You Please Be Quiet, Please) منتشر شد که شهرت بسیاری را برای او به ارمغان آورد. مجموعههای بعدی او «آنچه وقتی از عشق حرف میزنیم، میگوییم» (WhatWe Talk About When We Talk About Love,1988)، «کلیسای جامع» (Cathedral, 1983) و «از کجا ندامیدهم» (Where I’m Calling From, 1988) نام دارند. کارور بهعنوان عاملی مهم در رونق داستان کوتاه، در اواخر قرن بیستم محسوب میشود.
