شخصیت داستانی، کارآگاهی که جان راسل کوریل آن را در داستان «شاگرد کارآگاه پیر» (TheOldDetective’sPupil) خلق کرد که در 1886 در New York Weekly منتشر شد. این شخصیت در آثار فردریک ون رنسلر دی، که از 1892 («جعبهجادویی پیانو» (The Piano Box Mystery)) تا 1913 («سالن عنکبوت» (TheSpider’s Parlor)) حدود 500 داستان کوتاه به شیوۀ کارتر نوشت، نیز بهکار گرفته شد. برخی دیگر از نویسندگان از جمله جانستن مکالی (خالق شخصیت زورو) و مارتین کروز اسمیت (مؤلف «گورکیپارک» (Gorky Park)) داستانها و قصههای نیک کارتر را نوشتند که بهصورت بینام منتشر میشد. مجلههایNick Carter Detective Libraryو Nick Carter Weeklyماجراجوییهای این شخصیت را بهترتیب زمان نقل میکردند. در داستانهای قدیمیتر، کارتر شخصیتی تمام امریکایی، پرشور، ایدئالیست و استاد تغییر قیافه بود. در اواخر دهه 1960 نویسندگان داستانهای نیک کارتر، تا حد زیادی در این شخصیت تجدیدنظر کردند. کارتر بهعنوان نویسنده و نیز چهره خشن و پرخاشجویی (معروف به «آدمکش چیرهدست») در سلسله رمانهایی با جلد شُمیز شناخته شد که شامل «عروسک چین» (TheChina Doll, 1964)، «جوخة مرگ اینکا» (The IncaDeath Squad, 1972)، «جزیرةشادی» (Pleasure Island, 1981) و «کودتایکارائیب» (The Caribbean Coup, 1984) میشد.
