(ت. 19 ژوئن 1507،چیویتانووامارک، ایالات پاپال [ایتالیا]- و. 21 نوامبر 1566، رم) شاعر غنایی، طنزپرداز و مترجم رومی. کارو، که ابتدا منشی یک عالیجناب و سپس یک کاردینال شد، و به موقعیتی دست یافت که او را در نوشتن آزاد گذاشت. اشعار او، در 1569 با عنوان «یخزدگی» (Rime) گردآوری شد، و طنزهایش بیاهمیت تلقی میشوند. برجستهترین آثار کارو اثر آزاد و خوشترکیب او با نام «نامههای دوستانه» (Lettere familiare, 1572-74) و ترجمهای از «انهئید» (Aeneid, 1581) اثر ویرژیل است. علاوهبراین، او یکی از مهمترین کمدیهای دوران خود، «استراتچیونی» (Straccioni/ کامل شده در 1544)، و روایتی از «دافنیس و کلوئه» (Daphnis and Chloe) لونگوس را، که «عشقهای چوپانی دافنیس و کلوئه» (Amori pastorali di Dafni e Cloe) نامیده میشد، نوشت.
