(ت. 27 جولای 1835، وال دی کاستلو، نزدیک لوکا، دوکنشین لوکا [ایتالیا]- و. 16 فوریه 1907، بولونیا، ایتالیا) شاعر ایتالیایی، برندة جایزة ادبی نوبل در 1906، و یکی از تأثیرگذارترین چهرههای ادبی عصر خودش. کاردوتچی در دانشگاه پیزا تحصیل کرد و استاد ادبیات ایتالیایی در دانشگاه بولونیا شد. او در سال 1890 به مقام سناتور مادامالعمر دست یافت. کاردوچی در جوانی رهبر گروهی از مردان جوان بود که مصمم بودند مکتب رمانتیسم حاکم را براندازند و به الگوهای کلاسیک ادبی بازگردند. اولین کتابهای شعر او «قافیه» (Rime, 1857/ بعدها در «آثار دورۀ جوانی» (Juvenilia) گردآوری شد) و «اشعار سرگرمکننده و اشعار جدی» (Levia gravia, 1868) بودند. شدت حس جمهوریخواهانه و ضدیت وی با کشیشها در «سرودمذهبی برای شیطان» (Inno a Satana, 1863) و «اشعار ایامبیک و اپود» (Giambi ed epodi, 1867-69) نمایان است. «اشعار تغزلی جدید» (Rime nuove) و «اشعاربزمی بربری» (Odi barbare)، که در دهة 1880 منتشر شدند، حاوی بهترین اشعار کاردوتچی است. او عروض لاتین را برای شعر ایتالیایی تنظیم کرد و اشعار بزمی بربری او در وزنهای تقلیدی هوراس و ویرژیل نوشته شده است. کاردوتچی همچنین برای آثار نثرش در ادبیات ایتالیا مورد توجه قرار گرفته است.
