نام اصلی نازارنو کاردارلّی (ت. 1 می 1887، تارکوئینیا، ایتالیا- و. 15 ژوئن 1959، رُم) شاعر، مقالهنویس، منتقد ادبی و روزنامهنگار ایتالیایی. کاردارلّی در رم و فلورانس برای نشریات ادواری ادبی از جمله LaVoce ، IlMarzocco، LaLirica ، و Avanti کار کرد. او در 1919 به تأسیس نشریة ادبی La Ronda (23-1919)، که بهجای جنبشهای پیشروِ فوتوریسم و هِرمتیسیسم از کلاسیسیسم دفاع میکرد، کمک کرد. کاردارلّی بهسبب نخستین شعرهایش- که در «اشعار» (Poesie, 1936/ در 1942 و 1948 با افزودههایی چاپ شد) گردآوری شدند- مورد توجه قرار گرفت که توجه حسرتبار به طبیعت، غم و وطن از مشخصههای آنها است. معروفترین آثار منثور او «زیر آفتاب» (Il sole a picco, 1929)، «آسمانِ فراز شهرها» (Il cielo sulle città, 1939)، «نامههایی که هرگز فرستاده نشد» (Lettere non spedite, 1946)، «ویلا تارانتولا» (Villa Tarantola, 1948)، و «سفر یک شاعر در روسیه» (Viaggio d' un poeta in Russia, 1954) نام دارند.
