شعری سروده دابلیو. ایچ. اُدن، که در 1947 منتشر شد. این شعر با بهکارگیری سبک «مناظره باروک» در واقع آخرین شعر از اشعار بلند اُدن است. این اثر در 1948 جایزه ادبی پولتیزر را از آن خود کرد. شعر عصر بیقراری، تنهایی انسان را به تصویر میکشد؛ شرایطی که با فقدان سنت و باورهای مذهبی در دوران معاصر تشدید میشود. فضای وقوع شعر، شبهنگام در کافهای در شهر نیویورک است که چهار غریبه- سه مرد و یک زن- با هم روبهرو میشوند، گفتوگو میکنند و شراب مینوشند. این بزم میگساری در آپارتمان زن پایان مییابد. دو مرد آنجا را ترک میکنند و سومی بهسبب افراط در نوشیدن، در آنجا میمیرد و زن را به دردسر میاندازد. شعر پس از کندوکاوِ پوچی معنوی، تنهایی و بیهودگی آشوبزده زندگی این شخصیتها، با توصیف خیابانهای شهر در پگاه پایان مییابد.
