(ت. حدود 445 ق.م- و.حدود 400 ق.م مقدونیه) نمایشنامهنویس و شاعر تراژیک آتنی که با دو ابداع و نوآوری در نمایشنامه یونانی اعتبار و شهرت پیدا کرد. اولین پیروزی او در جشنواره بزرگ فصلی در یونان قدیم در 416 ق.م بود که در آن نمایشنامهها، ارائه شده و مورد قضاوت قرار میگرفتند. افلاطون پیروزی آگاتون را موقعیتی برای اثر خود با عنوان «سمپوزیوم» (Symposium) در خانه آگاتون قرار میدهد و محل رخداد روایت را مجلس مهمانی در آنجا تلقی میکند. ارسطو در اثر معروف خود با عنوان «فن شعر» (Poetics) دو نوآوری را به آگاتون نسبت میدهد: یکی از نمایشنامههایش (احتمالاً «گُل») شخصیتهایی دارد که خود آگاتون آنها را خلق کرده است، بهجای آنکه او آنها را از میان شخصیتهای افسانههای یونانی استخراج کند؛ و دیگر آنکه آگاتون، نقش سنتی ترانهخوانی دستهجمعی را تغییر داد، بهگونهای که در صحنه نمایش بهجای آنکه گروه همسرایان توضیحاتی راجع به نمایش ارائه دهند، موسیقی میان دو پرده را اجرا میکنند. آریستوفانس در نمایشنامهاش به نام «زنان در تسموفوریا» (Women at the Thesmophoria) به هجو آگاتون میپردازد، اما در نمایشنامه دیگرش «قورباغهها» (Frogs) او را شاعری خوب میخواند که بهشدت از سوی دوستانش گمراه شده است. آگاتون آخرین سالهای عمر خود را در دربار آرخلائوس در مقدونیه گذراند. اکنون فقط 40 بیت از نوشتههایش موجود است.
