سرگرمی تکمیلی که در انگلستان قرن هجدهم بعد از نمایشهای بلند اجرا میشد. پسنمایشها معمولاً شکل یک کمدی کوتاه، نمایش مضحک، یا پانتومیم را داشتند که به منظور کاستن از جدیت نمایشنامه نئوکلاسیک و جذابتر کردن برنامه در آخر نمایش اجرا میشدند. نمایشهای بلندی که دارای میانپرده موسیقی، ترانه و رقص باشند، در بیست سال نخست قرن هجدهم روی کار آمدند و ابتدا، بهعلت رقابت شرکت «این فیلدز لینکن» با شرکت «دروری لِین» ترقی کرد. احتمالاً، اضافه شدن پسنمایش به برنامههای نمایشی معمول، تلاشی بود برای جذب شاغلینی که اغلب، پردههای آغازین نمایش را از دست میدادند و با پرداخت مبلغی کمتر، معمولاً در انتهای پرده سوم یک نمایش پنجپردهای، مجاز بودند که به سالن وارد شوند. قبل از 1747، پسنمایشها کلاً با نمایشهای سنتی آمدند، اما از آن زمان به بعد، نمایشهای جدید نیز تقریباً همگی به همراه پسنمایش هستند. اگرچه نمایش فکاهی و پانتومیم (در پانتومیم درونمایههای کلاسیک با شخصیتهای نمایش کمدیا دلارته کنار هم قرار میگرفتند) عمومیترین شکل پسنمایش بودند، اما انواع دیگر پسنمایش هم گاهی اوقات اجرا میشد؛ از جملة آنها حرکات دستهجمعی و بورلتا (اپرای کمدی مرسوم در نیمه دوم قرن هجدهم انگلستان) یا نمایش خندهآور بود؛ بهعلاوه، اپرای سرودهای داستانی که بعد از موفقیت «اپرای گدایان»(Beggar's Opera) جان گی در 1728 نیز مرسوم شد.
