(ت. 28 می 1839،مینئو، سیسیل [ایتالیا]- و. 29 نوامبر 1915،کاتانیا)نقاد و نویسندهای که یکی از نخستین مدافعان ایتالیایی ِرئالیسم بود. کاپوئانا در کسوت منتقد نمایشنامه برای نشریهLa Nazioneکار کرد و مدتی نیز در رُم و در دانشگاه کاتانیا به تدریس پرداخت. او به جنبش ادبی موسوم به وریسمو (verismo) پیوست، و هم در نقدها و هم در داستانهای خود تقدم بر ناتورالیسم و عینیتگرایی را نشان داد. در 1877 اولین جلد از پانزده کتاب داستان کوتاهِ او و در 1879 اولین رمانِ او،«جاچینتا»(Giacinta)، که بررسی روانشناختی زنی گناهکار است، منتشر شد. دیگر رمان مهم ِاو، «مارکی اهلروکاوردینا» (Il marchese di Roccaverdina, 1901)، بررسی بزهکاریاست. بهترین آثار نقادانۀ او مقالاتی در مورد بالزاک، ادمون و ژول گونکور، امیل زولا و جووّانی ورگار با نام«پژوهش در ادبیات معاصر» (Studi sulla letteratura contemporanea,1880, 1882) و «ایسمهای معاصر»(Gli''ismi'' contemporanei, 1898) هستند.
