مجموعه شعری از ازرا پاوند، که با سرودن آن رویاهای شیرین فلسفیاش را در 1915آغاز کرد. اولین شعرها در 1917در مجلهPoetry منتشر شد؛ سالهای متمادی، نوشتن سرود به فعالیت اصلی شعری پاوند تبدیل شد. آخرین آنها در 1968 منتشر گردید. چاپ کامل سرودها (Cantos, 1970)صدوهفده بند دارد. پاوند در اولین سرودهایش واکنشهای شخصی و تعزلی به نویسندگانی همچون هومر، اُوید، دانته و رِمی دو گورمون و نیز سیاستمداران و اقتصاددانان مختلف نشان داد. آثار منظوم اولیه شامل خاطراتی از سفرهای دوران نوجوانیاش به اروپاست. «سرودهای پیزایی»(The Pisan Cantos, 1948) که در زمان اسارت پاوند نوشته شده است- او ابتدا در اردوگاه اسرای جنایتکاران جنگی و بعد در بیمارستانی به بهانه اینکه از لحاظ کیفری دیوانه است محبوس بود- تحسین برانگیزترین بندهای شعر او هستند؛ این اشعار در 1949جایزه بالینجن را برایاو به ارمغان آوردند.
