[اسپانیایی، به معنی ترانه، شعری که با موسیقی اجرا شود، اسمی مشتق از Cantar به معنی آوازخوانی] در ادبیات اسپانیایی، در اصل، به غزلهای یک آواز اطلاق میشود. این واژه بعدها برای تعدادی از فرمهای مختلف شعری بهکار گرفته شد. در دوران جدید، این واژه مخصوصاً برای دوبیتی هشتهجایی، که همگونی مصوتهای آن در مصرعهای زوج میآید و مصرعهای فرد آن بدون وزن بوده و به هجایی با تکیه ختم میشوند، استفاده شده است. کانتار د ژستا شعر حماسی روایی قرون وسطایی است که شبیه شانسون دُ ژست فرانسوی است؛ هرچند که با ابیات تا حدودی بلندتر، در قطعات نامنظم مرتب شده است، که هر کدام از آنها براساس قافیه مکرر مفرد استواراند. کانتار د میو سید مشهورترین نمونه است. کانتار د پاندرو ترانة محلی گالیسیاست که در قطعات سهبیتی فراهم شده است.
