شعری از جان دان، که در دهة 1590 سروده شده و اصلاً در 1633 در چاپ اول«ترانهها و غزلها»(Songs and Sonnets) منتشر شد.گویندة شعر واژههای مقدس را برای کوشش در جهت اثبات این موضوع بهکار میگیرد که رابطة عاشقانة نامشروع وی بهدلیل پیوند عمیق عاطفی، درواقع تعهدی والا است که به پرهیزگاری و قداست نزدیک میشود. پنج بندِ شعر- که طرح قافیةabbacccaaرا بهکار گرفته است- از نظر مضمون، با مراحل رسیدن به قداست مسیحی، مطابق است. گوینده، دفاع ِخود را با واژگان «بهخاطر خدا زبان خود را نگه دارید و به من اجازه دهید عشق بورزم.» آغاز میکند. او سپس به توجیه موضوع عشق نامشروع ِخود ادامه میدهد، با امید به اینکه رابطة پرهیزکارانة او الگویی برای دیگران باشد.
