اِندره (ت. 22 نوامبر 1877، ارمینتسنت، مجارستان، اتریش – مجارستان [امروزه ادی آندره در رومانی]- و. 27 ژانویه 1919، بوداپست، مجارستان) یکی از بزرگترین شاعران غنایی مجارستان. شعرهای عاشقانة او، که در تازگی و در نگرش عرفانی به عشق زمینی برجستهاند، بهطور خاص قابل توجه هستند. وی برای مدت کوتاهی در رشته حقوق تحصیل کرد اما از 1900 تا هنگام مرگ به روزنامهنگاری مشغول بود. در 1903 اولین کتاب شعر معروف خویش را با عنوان «و آنگاه» (Még egyszer) به چاپ رساند. با انتشار کتاب بعدی خویش با عنوان «اشعار جدید» (Uj versek, 1906) بود که نام وی در ادبیات مجارستان بر سر زبانها افتاد. اشعار وی از جنبههای شکل، زبان و محتوا کاملاً نوآورانه بودند. زبان غیرمتعارف و باشکوهی که وی بهکار میگرفت، عموم مردم را به تحسین وا میداشت. پس از دوران کوتاهی که در مقام روزنامهنگار در پاریس گذراند، به مجارستان بازگشت و خود را در مجارستانی متعصب و مادیگرا یافت؛ بهگونهای که نتوانست نفرت و سرخوردگی خود از این مجارستان را در اشعار خویش نشان ندهد. اُدی هدف حملات سخت گروههای سیاسی رقیب قرار گرفت و این حملات، بهسرعت او را به دستوپا زدن در دنیای سیاست وادار کرد که در آن، از سوی افراطیان جناح چپ حمایت و از سوی آنها بهعنوان پیامبری غیبگو تحسین میشد و همزمان از سوی وطنپرستان جناح راست نیز مورد سوءاستفاده قرار میگرفت. اُدی در آثار بعدی خویش کمتر به توهین به هموطنان خویش اقدام کرد. درکی که وی از کشور خویش بهدست آورد، شناختی که از فساد سیاسی حاکم بر آن پیدا کرد و استنباطی که از مصیبتهای وارده به کشورش در طول جنگ جهانی اول کسب کرد، همه و همه الهامبخش وی در یافتن راه جدیدی برای نشان دادن رنج و عصبانیتش بودند. در زمانی که وی بهعلت اعتیاد شدید به الکل جان خود را از دست داد، توانسته بود در طی دوازده سال، ده عنوان کتاب شعر، داستان کوتاه و حتی تعداد بیشماری مقاله به چاپ برساند.
