چانگام، شانگام نیز تلفظ میشود. اولین مکتوبات در تامیل، تصور میشود که در سه چانگام یا، آکادمیهای ادبی، در مادورای هند، از قرن اول تا قرن چهارم میلادی، بهوجود آمده باشد. تالکاپیام (Tolkā ppiyam)، که کتابی در گرامر و بدیع است،با هشت گلچین (اتوتوکای) از شعر غیردینی: کورونتاکائی، نارینائی، اکانانورو، اینکورونورو، کالیتاکائی، پورنانورو، پاتیروپاتو و پاریپاتال فراهم آمده است. این اشعار احتمالاً در ادبیات اولیه هند بینظیر هستند، که بهشکلی دیگر تقریباً کاملاً مذهبی هستند. دو موضوع، یعنی عشق و ستایش شاهان و اعمال آنها، در این اشعار برجسته است. تعداد زیادی از شعرها، مخصوصاً اشعاری که در مورد اعمالِ اشراف سروده شدهاند، شادابی و حرارت زیادی را به نمایش میگذارند و کاملاً از استعارات دور از ذهن پیچیدة ادبی ِبسیاری از دیگر آثار ادبی اولیه و میانة هند، دور هستند. همچون بسیاری از آثار غیردینی، آنها نیز از تأثرات اساطیری پیچیده، که ویژگی بسیاری از فرمهای هنری ِهند است، خالی هستند. از میان نمونههای کمیابِ آثار مذهبی در نوشتههای چانگام، پاتوپاتو («ده شعر بلند») دربردارندة نخستین شعر هندی در مورد ایمان به یک خدا، و پاریپاتال دربردارندة اشعاری در مورد ویشنو، شیوا و موروگان هستند.
