نام کامل او آدونیئس اِگیار فیلیو (ت. 27 نوامبر 1915، ایتاژوئیپ، برزیل- و. 2 آگوست 1990، ایلیِئوس) رماننویس، مقالهنویس، روزنامهنگار و منتقد ادبی که آثار داستانیاش مفاهیم بومیگرایانه و اگزسیتانسیالیستی را دربر دارد. دوره زندگی ادبی آدونیئس فیلیو در اوایل 1930 زیر نظر گروه نویسندگان کاتولیک نوگرای ریودوژانیرو آغاز شد. تا اواخر دهه 1940 نوشتههایش عمدتاً روزنامهنگاری و ترجمه افسانههای زبان انگلیسی خصوصاً آثار گرِیَم گرین، ویرجینیا وولف و ویلیام فاکنر بود. آدونیئس فیلیو برای مدتی در دهه 1950 مدیر مؤسسه ملی کتاب بود و در بخش خدمات تئاتر ملی خدمت کرد. او سپس مدیر کتابخانه ملی شد و در 1965 به عضویت فرهنگستان ادبیات برزیل درآمد و در 1972 به سمت رئیس انجمن مطبوعات برزیل منصوب شد. وی در دهه 1940 شروع به نوشتن رمان کرد و از رویکردی روانشناسانه برای شخصیتپردازی استفاده کرد. اولین رمان او با عنوان «بندگان مرگ» (Os servos da morte, 1946) یکی از سه رمانی بود که زندگی را در منطقه پرورش کاکائو در شمال شرقی برزیل به تصویر میکشد. «خاطرات لازاروس» (Memórias de Lázaro, 1952) و «قلعه» (O forte, 1965) دو رمان دیگر وی هستند. «بدن زنده» (Corpo vivo, 1962) و «شب بدون سپیدهدم» (Noite sem madrugada, 1983) از دیگر رمانهای او هستند.
