(ت. 20 آگوست 1885، مارّادی، ایتالیا- و. 1 مارس 1932، فلورانس) شاعر غنایی نوآور ایتالیا که تقریباً به همان اندازة نوشتههای بحثانگیز، بهسبب داشتن شخصیتی متظاهر و غمانگیز مشهور است. کامپانا در اوایل دوران جوانی نشانههایی از بیثباتی ذهنی و روانی را نشان داده بود؛ گرچه بهطور متناوب و نامنظم، در دانشگاه بولونیا شیمی خواند، اما موفق به فارغالتحصیلی نشد. بعد از آن، زندگی خانهبهدوشی و آوارگی را شروع و به اروپا و امریکای لاتین سفر کرد. کارهای گوناگونی را تجربه کرد و بیشتر اوقات یا مدت کوتاهی زندانی میشد و یا مدتهای طولانی به مؤسسات روانی فرستاده میشد. تنها مجموعه شعرش به نام «آوازهای اُرفیک»(Canti orfici, 1914)بهدلیل شور و هیجانات احساسیاش معروف است. گرایش به نیهیلیسم در سرتاسر نگرشها و آرای متضاد اشعار پراکندهاش وجود دارد، که بهطور نامنظم در توهم و واقعیت، عشق و ترس، مسیحیت و عقاید شرکآلود و در بیان فوقالعاده روشن به تناوب میآیند. «نامهها» (Lettere, 1958)، که در سالهای 1916-18 نوشته شده است، سقوط وی در دیوانگی و مالیخولیا را نشان میدهد. او در 1918 به مؤسسة روانی فرستاده شد و بقیة عمرش را در آنجا گذراند.
