(ت. 15 اکتبر 1923، سانتیاگو د لاس وگاس، کوبا- و. 19 سپتامبر 1985، سیئنا، ایتالیا) خبرنگار، نویسندة داستان کوتاه و رماننویس ایتالیایی، که حکایتهای شگفت و خیالیاش او را به یکی از مهمترین داستاننویسان ایتالیایی قرن بیستم بدل ساخت. کالوینو در جوانی، کوبا را به قصد ایتالیا ترک کرد. در طی جنگ جهانی دوم، به مقاومت ایتالیا پیوست و بعد از جنگ در تورین اقامت گزید و زمانیکه با فصلنامة کمونیستی L’Unitá و با بنگاه انتشاراتی ائینائودی همکاری میکرد، از دانشگاه تورین مدرک ادبیاتش را گرفت. از 1959 تا 1966 با همکاری الیو ویتورینی مجلة چپگرای Il Menabòdi letteraturaرا سردبیری کرد. کار کالوینو در مقاومت الهامبخشِ دو تا از آثار داستانی او شد: رمان نورئالیستی «راه باریک آشیانه عنکبوتها» (Il sentiero dei nidi di ragno, 1947) و مجموعه داستان «آدم، یک بعدازظهر و داستانهای دیگر» (Ultimo viene il corvo, 1949). کالوینو در دهه1950 بهطور جدی به خیالپردازی و کنایه گرایش پیدا کرد و سه قصة خیالی با نامهای «ویکنت دونیم شده» (Il visconte dimezzato, 1952)، «بارون در درختان» (Il barone rampante, 1957)، و «شهسوار یافتنشدنی» (Il cavaliere inesistente, 1959) نوشت که برای او شهرت بینالمللی و جهانی به ارمغان آورد. «قصههای عامیانة ایتالیایی» (Faibe italiane, 1956) وی مجموعهای از قصههای سنتی به گویشهای منطقهای را گرد هم آورده است. در میان آثار فانتزی بعدی وی «کیهان فکاهیه» (Le cosmicomiche, 1965)، مجموعهای جذاب و دلنشین از روایتهای جریان سیال ذهن که به خلق و تحول دنیا میپردازد، دیده میشود. کالوینو در رمانهای بعدیاش یعنی «شهرهای نامرئی» (Le città invisibili, 1972)، «قصر سرنوشتهای متقاطع» (Il castello dei destini incrociati, 1973)، «اگر شبی از شبهای زمستان مسافری» (Se una notte d'inverno un viaggiatore, 1976) از ساختارهای ابتکاری و دیدگاههای متغیر مطایبهآمیز استفاده کرد. «فواید ادبیات» (Una pietra sopra: Discorsi di letteratura e societá, 1980)مجموعة مقالاتی است که برای Il Menabó نوشت.
